Hauu~

สวัสดีจ้า ช่วงนี้ จขบ อยู่ในระหว่างรอส่งต่อโปรเจคมารับผิดชอบพอจะมีเวลาว่างบ้างเล็กน้อย แล้วก็เพิ่งได้ touhou 12.3 มาจากเพื่อนด้วย ว่างก็นั่งบ้า touhou ค่าเวลาไปภาคนี้ช๊อบชอบ "มิโกะขาว-ฟ้า" อ่ะ พักนี้ของสะสมจาก touhou ก็เริ่มมีออกมาให้เก็บก็เรื่อย ๆ เท่าที่เห็นก็ ฟิก figma เนนดร๋อย แล้วก็ตุ๊กตา กิเลศลุกลามราคาโหด จขบ ไม่สามารถ ที่สำคัญไม่มีตัวที่ชอบออกมา อนึ่งทั้งดีใจที่ไม่ต้องเสียทรัพย์ และเสียใจนิด ๆ ที่ไม่มีออกมาให้ได้เก็บ(เอ๊ะ! ไอ้นี่มันจะเอาไงแน่...)

เมื่อชอบอะไร แล้วไม่มีให้ซื้อหาบางทีมันก็หงุดหงิดนะ(มีใครเป็นแบบนี้บ้างมั้ย) เมื่อไม่มีให้ซื้อหามาสนองกิเลสที่ จขบ ทำได้ก็คือ วาดมันขึ้นมาซะให้หายอยาก พอวาดแล้วลืมวันลืมเวลาทุกทีพอวาดรูปที่ 2 นี้งานก็ส่งมาพอดีแต่ จขบ ยังคงวาด วาด วาดต่อไปไม่สนใจงาน. . .

นั่งวาด มิโกะขาว-ฟ้า จากศาลเจ้าโมริยะ รู้ตัวอีกทีก็หมดวันซะแล้ว(ถ้าจะบ้ามาก) กะว่าจะวาดเล่นดันนั่งแยก layer ลงสีจะเสร็จจนได้ เลยอัพ blog ไปซะเลยไหนๆไม่มีอะไรจะอัพยาวอยู่แล้ว

สงสัยเสื้อจะสั้นเกินไปล่ะ

○　มนุษย์แห่งสายลมที่ได้รับการบวงสรวง

โคจิยะ ซานาเอะ
Kotiya Sanae

เผ่าพันธุ์ : มนุษย์
อาชีพ : ผู้ฉลองวายุ
ความสามารถ : ก่อให้เกิดปาฏิหาริย์

มนุษย์ผู้มีวิชาลับซึ่งถ่ายทอดกันมารุ่นต่อรุ่น
เธอเป็นคนที่ขยันขันแข็งเอาจริงเอาจังอย่างมาก และเชื่อมั่นในพลังของตนเอง แต่บางครั้งก็เชื่อมั่นมากจนเกินไป

ดูเหมือนว่าแต่เดิมจะเป็นเพียงมนุษย์ที่บวงสรวงบูชาเทพเจ้าแห่งสายลม
แต่ด้วยวิชาลับที่มีความลับมากมายของตระกูล ทำให้สามารถสร้างปาฏิหาริย์ ก่อให้เกิดลมพัดหรือฝนตกได้
มนุษย์ผู้มีวิชาลับจึงได้รับความเลื่อมใสศรัทธาจากมนุษย์คนอื่นๆที่อยู่รอบตัว

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ปาฏิหาริย์อันเกิดจากเทพเจ้าถูกเข้าใจผิดไปว่าเป็นเพราะฝีมือของมนุษย์

ยิ่งไปกว่านั้น มนุษย์ที่มีวิชาลับอย่างพวกเธอ กลับได้รับศรัทธามารวบรวมไว้ในตัว ทั้งๆที่ยังเป็นมนุษย์อยู่
และได้รับการปรนนิบัติเฉกเช่นเดียวกับเทพ ... เรียกว่าเป็น อาราฮิโตะงามิ (สมมติเทพ) ก็คงได้

ตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ซานาเอะก็บรรลุวิชาลับที่ใช้เรียกปาฏิหาริย์ซึ่งถ่ายทอดกันปากต่อปากเท่านั้น จนถึงระดับ Master
ตัวเธอที่สามารถเรียกปาฏิหาริย์ได้ทั้งๆที่ยังเป็นเด็กนั้น ―― คงจะรวบรวมศรัทธามาได้มหาศาลเลยทีเดียว

หากแต่ โลกภายนอกได้เกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ขึ้น แม้แต่เทพเจ้าที่มีเดชานุภาพมากก็ยังมีจำนวนผู้ศรัทธาลดลงอย่างต่อเนื่อง
แน่นอนว่า สมมติเทพที่เป็นเทพทั้งที่ยังเป็นมนุษย์นั้น แทบจะไม่มีผู้ศรัทธาเลย


ซานาเอะนั้นแม้ไม่ได้รับศรัทธา ก็สามารถใช้ชีวิตเยี่ยงปุถุชนได้อย่างไม่มีปัญหาอะไร
แต่มันไม่เป็นเช่นนั้นสำหรับคานาโกะ ซึ่งเป็นเทพเจ้าที่ซานาเอะสักการบูชาอยู่

เมื่อเทพเจ้าสูญเสียศรัทธาก็เท่ากับว่าสูญเสียพลัง ไม่สามารถแสดงเดชานุภาพได้
เปรียบได้กับความตายของเทพนั่นเอง

คานาโกะจึงตัดสินใจ
ในเมื่อการรวบรวมศรัทธาจากมนุษย์มาถึงทางตันแล้ว
จากนี้ไปก็ต้องคิดถึงเรื่องการรวบรวมศรัทธาจากโยวไคบ้างเสียที

ซานาเอะได้ฟังแผนการที่เป็นรูปธรรมชัดเจนอย่างนี้แล้วก็ตกใจ
ประเทศของเรานั้นมีโลกที่ชื่อว่า 『เกนโซวเคียว』 อยู่มาตั้งแต่ในอดีตกาล
จนปัจจุบันนี้โลกนั้นก็ยังคงมีตัวตนอยู่อย่างเงียบๆ
เกนโซวเคียวนั้นเป็นแหล่งรวมของสิ่งที่ถูกลบเลือน(กลายเป็นเพียงมายา)ไปจากโลกภายนอก
อาจคิดได้อีกแง่ว่า แม้แต่ศรัทธาที่มีให้ต่อเทพเจ้าก็ยังย้ายเข้าไปในเกนโซวเคียว
มาถึงจุดนี้แล้ว คานาโกะก็กล่าวว่า จะย้ายเข้าไปในเกนโซวเคียวพร้อมกันทั้งตัวศาลเจ้าด้วยเลยนี่ล่ะ
และได้ตัดขาดจากโลกมนุษย์ในที่สุด

แม้ว่าการต้องจากโลกมนุษย์มาจะเป็นเรื่องน่ากลัว
แต่สำหรับสาวน้อยที่มีพลังในการสร้างปาฏิหาริย์นั้น การเดินทางไปยังโลกแห่งปาฏิหาริย์ก็ถือเป็นเรื่องน่าสนุกอย่างหนึ่งเหมือนกัน

เธอดูแคลนความสามารถของมนุษย์ในเกนโซวเคียวอย่างซื่อตรง
เธอคิดว่า หากข่มขู่ ศาลเจ้าฮาคุเรย์ ที่มีอยู่เพียงหนึ่งเดียวได้ พวกเธอก็จะสามารถทำอะไรกับเกนโซวเคียวก็ได้ตามอำเภอใจ
เธอจึงเดินทางมาข่มขู่เรย์มุ โดยหารู้ไม่ว่าจะโดนเอาคืนอย่างเจ็บปวดดังเช่นเหตุการณ์ในครั้งนี้

มนุษย์ที่อาศัยในเกนโซวเคียวนั้นรับมือยากกว่าที่เธอคิดเอาไว้
เธอถูกทำให้ตระหนักถึงพลังที่พวกเค้ามีอยู่ จากเหตุการณ์ครั้งนี้

เธอรู้สึกตัวจนได้ว่า ในที่แห่งนี้ เธอไม่ได้มีฐานะพิเศษแต่อย่างใด
สมมติเทพอะไรก็ไม่ใช่แล้ว เป็นเพียงแค่มนุษย์เท่านั้น
นับจากนี้ไปก็มีแต่ต้องใช้ชีวิตเรียบง่ายในฐานะมนุษย์แห่งเกนโซวเคียวเท่านั้น

Tips :
- เนื่องจากข้อจำกัดของภาษาไทยทำให้อ่านแล้วอาจสับสนได้ แต่ว่าสิ่งที่ถูกบวงสรวงในฉายาของเธอนั้นคือ สายลม ไม่ใช่ตัวเธอ
- เมื่อนานมาแล้ว เทพสุวะมีชื่อเสียงในฐานะเทพแห่งสายลม ทางมหาวิหารสุวะจึงได้จัดตั้งผู้เชี่ยวชาญการขอพรให้สายลมสงบร่มรื่นขึ้น
ผู้บวงสรวงสายลมนี้ถูกเรียกขานว่า ผู้ฉลองวายุ (คาเซะฮาฮุริ คาเซะฮาโอริ หรือ คาซะฮาโอริ)
แต่ปัจจุบันไม่มีการสืบทอดอาชีพนี้แล้ว และว่ากันตามจริงก็มีปรากฏแต่เพียงในตำนานเทพสุวะเท่านั้น
- เทพ / เทพเจ้า ที่พูดถึงในบทของซานาเอะนี้หมายถึง เทพเจ้า ซึ่งต่างจากชินเรย์หรือเทพแปดล้าน
ในขณะที่ชินเรย์เป็นวิญญาณที่ได้รับความศรัทธา ส่วนเทพแปดล้านเป็นสิ่งไม่มีร่างเนื้อตัวตนที่ได้รับศรัทธาจนกลายเป็นเทพ
เทพเจ้านั้นมีความเป็นเทพมาตั้งแต่เกิด และมีการสืบเชื้อสายกันมาเป็นรุ่นๆและจัดเป็นเทพเจ้ากันทุกคน อายุขัยก็ยาวนาน บ้างก็เป็นอมตะ

credit : ข้อมูลจาก http://sabre.exteen.com/